ZeolityNORMYPreparaty chemiczne stosowane ...Dezynfekcja wody metodą ozono...Dejonizacja

W dniu dzisiejszym(06.12.2004) dopisano informacje o właściwościach fizykochemicznych naturalnego klinoptylolitu ze złóż zeolitowych środkowego Mexyku, którego jesteśmy gen. dostawcą i przedstawicielem na terenie Polski


Heulandyt i Klinoptylolit to dwa zeolity naturalne o identycznej strukturze glinokrzemianowej, oznaczonej symbolem HEU.
Rozróżnia się je na podstawie stosunku Si/AI, zawartości kationów wymiennych oraz stabilności termicznej.
Stosunek Si/AI zmienia się od ok. 2,7 dla heulandytu do ok. 5,3 dla klinoptylolitu.
Typowe kationy wymienne to wapń, sód i potas, rzadziej występują stront i bar. Klinoptylolit naturalny charakteryzuje się wartością stosunku Si/AI wyższą od 4 oraz zawartością kationów (Na+K) > (Ca+Ba+Sr).
Ponadto zeolit ten cechuje wysoka pojemność sorpcyjna i jonowymienna, selektywność jonowymienna, właściwości sitowe na poziomie molekularnym, aktywność katalityczna rozmaitych form kationowych oraz wysoka termostabilność strukturalna w temp. do700-750°C.
Występowanie klinoptylolitu w złożach naturalnych

Klinoptylolit jest zeolitem najbardziej rozpowszechnionym w przyrodzie i tworzącym największe zasoby.
Miejsca występowania: USA (Arizona, Nevada, Altoona, Washington, Oregon, Kalifornia), Syria, Austria, Bułgaria, Kanada, Niemcy, Szwajcaria, Włochy, Japonia, Nowa Zelandia, Indie.
Natomiast w Polsce rozległe pokłady iłów zasobnych w klinoptylolit rozpoznano na Dolnym Śląsku i we 'wschodniej części fliszowych Karpat.
Minerały te nie są obecnie eksploatowane, chociaż zasoby zeolitonośnych łupków ilastych szacuje się na kilkaset milionów ton, a klinoptylolit stanowi w nich główny składnik.
Najczęściej spotykane są następujące minerały towarzyszące: kalcyt, aragonit, tenardyt, kwarc, apofylit, opal, piryt, halit, mordenit, heulandyt, chabazyt, analcym, erionit, ferieryt, harmotom, filipsyt i glina.
Praktyczne zastosowania klinoptylolitu

Klinoptylolit jest z powodzeniem stosowany w wielu gałęziach przemysłu, w rolnictwie i ochronie środowiska.
Jego właściwości sorpcyjne i jonowymienne wykorzystuje się przy oczyszczaniu gazów i cieczy, wzbogacaniu powietrza w tlen, dezaktywacji ścieków promieniotwórczych, uzdatnianiu wody do picia i do celów technicznych, w tym do oczyszczania ścieków.
Ponadto wykorzystuje się go w przemyśle papierniczym, gumowym i tworzyw sztucznych.
Klinoptylolit łatwo adsorbuje amoniak oraz inne trujące gazy z powietrza i wody, dlatego jest szeroko stosowany w filtrach, zarówno z powodów zdrowotnych, jak i w celu usunięcia przykrych zapachów.
Służy też jako dodatek do pasz dla zwierząt hodowlanych, gdyż adsorbuje toksyny wytwarzane przez pleśnie i pasożyty.
Natomiast jego ewentualne wykorzystanie jako dodatek do żywności jest jeszcze na etapie badań.
Klinoptylolit krystalizuje w układzie jednoskośnym, grupa symetrii Cm.

Parametry komórki elementarnej:
a = 177 b = 17,9 c = 7,4 A B = 116°
Rodzaje kanałów:
•10-członowe o wielkości 7,6 na 3,0 A •biegnące wzdłuż płaszczyzny [001]
•8-członowe o wielkości 4,6 na 3,3 A •biegnące wzdłuż płaszczyzny [001]

Materiał badawczy
Badany minerał pochodzi ze złóż zeolitowych Centralnego Meksyku (Villa de Reyes, stan San Luis Potosi).
Jest to bardzo czysty klinoptylolit zawierający stosunkowo mało sodu, za to znaczną ilość potasu.
Może to być szczególnie ważne w przypadku zastosowań w rolnictwie.

rys. Struktura klinoptylolitu widok wzdłuż płaszczyzny (001)

Skład chemiczny klinoptylolitu, zbadany przez ACTLABLS (Toronto, Kanada) przedstawiono w poniższej tabeli: 

Składnik Zawartość 
% wagowy
Zawartość
ilosć moli
izowany stosunek molowy
SiO2 66,470 1,1280 10,349
AloOo 10,93 0,1090 1,000
Fe2O3 1,463 0,0093 0,085
MnO 0,0245 0,0004 0,004
MgO 0,486 0,0123 0,113
CaO 1,949 0,0354 0,325
N2O 0,692 0,0114 0,105
K2O 4,635 0,0501 0,459
TiO2 0,136 0,0017 0,016
P2O5 0,0245 0,0002 0,002
Straty prażenia (H2O) 12,66 0,614 5,633


Właściwości sorpcyjne

Powierzchnia właściwa wyznaczona metodą BET wynosi 34,5 m2/g.
Izotermy adsorpcji i desorpcji azotu wykazująhisterezę.
W minerale występują mezopory o przeważającej średnicy ok. 3,8 nm.
Całkowita objętość porów w minerale niemodyf ikowanym wynosi 0,135 cm3g.
Badania termograwimetryczne

Aparat Universal V2.3C TA Instruments, szybkość narostu temperatury 10 °C /min, atmosfera beztlenowa (argon).
Ubytek masy do temperatury 1100 °C -12.66 %.
Próbka wstępnie prażona w temperaturze 100 °C wykazuje dwa efekty endotermiczne w temperaturach 90 i 171 °C.
Są one związane z wydzielaniem wody zaadsorbowanej fizycznie.

NMR
Widmo jąder krzemu dla klinoptylolitu składa się z 4 sygnałów o następujących przesunięciach chemicznych względem TMS-u: -112,8; -106,7; -102,1 i -96,0 ppm.
Sygnały te są złożeniem ugrupowań 5\(nA\) położonych w nierównocennych pozycjach krystalograficznych.
Jedynie sygnał przy -112,8 ppm odpowiada ugrupowaniom S'\(OA\).
W widmie jąder glinu pojawia się pojedynczy sygnał odpowiadający glinowi o koordynacji tetraedrycznej.
W preparacie nie występuje glin pozasieciowy. Sygnały oznaczone gwiazdkami to pasma boczne.


Poniższy artykuł pochodzący z EKOLOGIA I TECHNIKA, Vol. VIII, nr 2, 31 – 41 (2000) publikujemy za zgodą autorów.

Zeolity naturalne i ich zastosowanie
w oczyszczaniu wody oraz ścieków

Autorzy: A. M. Anielak, K. Piaskowski
Zakład Technologii Wody i Ścieków, Wydział Budownictwa i Inżynierii
Środowiska Politechnika Koszalińska, ul. Racławicka 15-17, 75-620 Koszalin



1. Wprowadzenie

Obserwowane obecnie wzrastające zanieczyszczenie już nie tylko wód powierzchniowych, ale również podziemnych przy jednoczesnej wzrostowej tendencji zapotrzebowania na wodę o wysokich parametrach jakościowych, zmusza do tworzenia coraz efektywniejszych
i ekologicznie bezpiecznych metod oczyszczania wody oraz ścieków.

Poszukiwania nowych rozwiązań są kierowane również w stronę wykorzystania naturalnych minerałów. W tym kontekście duże możliwości stwarza współcześnie bardzo dynamicznie badany pod kątem wszechstronnego zastosowania, a znany już prawie 250 lat niepozorny glinokrzemian. Odkryty przez szwedzkiego uczonego Fryderyka Axela Cronstedta w kopalni miedzi w Lappmar wzbudził zaciekawienie osobliwym zachowaniem. Podczas ogrzewania kryształów tego minerału jego powierzchnia pokrywa się pęcherzykami podobnymi do tych, jakie powstają na powierzchni wrzącej wody. Tak właśnie zachowują się zeolity, co w języku greckim oznacza „wrzące kamieniem.

Cechą zeolitów odkrytą przez Cronstedta jest obecność w ich składzie cząsteczek tzw. wody zeolitowej, która podczas ogrzewania usuwana jest z jego struktury pozostawiając jednak bez zmian otwartą szkieletową konstrukcję kryształu. Taka budowa minerałów zapewnia unikatowe właściwości molekularno-sitowe, sorpcyjne i jonowymienne, które znalazły zastosowanie w wielu dziedzinach życia: w przemyśle, rolnictwie, medycynie, ochronie środowiska naturalnego. Ich zastosowanie można określić stwierdzeniem: „od składnika pasty do zębów aż do unieszkodliwiania odpadów nuklearnych”.

Nieustannie prowadzone badania wykazują coraz to szersze możliwości wykorzystania tego minerału w technologii wody i ścieków. Oprócz znanych dotychczas jego zastosowań, takich jak: usuwanie jonu amonowego i pierwiastków radioaktywnych czy mechanicznej filtracji, podejmuje się próby wykorzystania zeolitów do usuwania z wody związków chloroorganicznych (np. THM, MX), metali ciężkich wraz z ich immobilizacją, zanieczyszczeń ropopochodnych. Jego skuteczność oraz bezpieczeństwo (ekologiczne) użycia w procesach technologicznych skłaniają do bliższego zapoznania się z niezwykłymi cechami zeolitów, będących w dużej mierze inspiracją wielu rozwiązań we współczesnych technologiach.

2. Charakterystyka

Od XVIII wieku, kiedy odkryto pierwszy z zeolitów stilbit, do chwili obecnej znaleziono już ponad 40 typów naturalnych zeolitów stanowiących najliczniejszą grupę wśród krzemianów. Te wyjątkowe glinokrzemiany pierwiastków alkalicznych (Na, K, rzadziej Li) i pierwiastków ziem alkalicznych (Ca, Mg, Bar, rzadziej Sr) różnią się między sobą budową strukturalną oraz właściwościami fizyczno-chemicznymi. Najbardziej charakterystyczne parametry wybranych zeolitów przedstawiono w Tabeli 1.

Tabela 1
Charakterystyka wybranych zeolitów.

<

td align=”center” width=”16%”>4,54

Skład komórki elementarnej

Porowatość
[%]
Największe
prześwity kanalików
[nm]
Gęstość
[g/cm3]
Zdolność
wymienna
[mval/g]
Mordenit Na8[(AIO2)8(SiO2)40]*24H2O 28 0,67-0,7 2,12-2,15 2,29
Klinoptylolit Na6[(AIO2)6(SiO2)30]*24H2O 34 0,47 2,16 2,54
Chabazyt Ca2[(AIO2)4(SiO2)8]*13H2O 47 0,37-0,42 2,05-2,10 3,81
Analcym Na16[(AIO2)16(SiO2)32]*16SH2O 18 0,26 2,24-2,29

Zeolity, podobnie jak najważniejsze minerały skałotwórcze – skalenie, charakteryzują się specyficzną strukturą szkieletową (tektosilikatową), która zadecydowała o rosnącym zainteresowaniu nimi przedstawicieli współczesnej nauki i techniki.

Podstawową jednostką trójwymiarowej krystalicznej struktury zeolitu są tetraedry (Si, Al)O4, charakteryzujące się zmiennym stosunkiem krzemu do glinu i tworzące różne konfiguracje wielościenne – jednostki oktaedryczne (tzw. kubooktaedry). W zeolitach naturalnych stosunek Si:Al w sieci krystalicznej, tzw. moduł zeolitu kształtuje się w granicach 1¸6. Tetraedry AlO4 nie mogą się łączyć ze sobą wspólnym atomem tlenu. Przy stosunku Si:Al=1 tetraedry AlO4i SiO4 występują na przemian (Rysunek 1).

Rys. 1. Schemat struktury zeolitu naturalnego.

Moduł zeolitu może znacznie się zmieniać w ramach jednego typu strukturalnego w zależności od składu roztworów wyjściowych i warunków krystalizacji.

Centrum tetraedrów zajmują atomy krzemu lub glinu, naroża zaś zajmują cztery atomy tlenu. Każdy atom tlenu jest wspólny dla dwóch różnych tetraedrów, dlatego też zbiór wszystkich czworościanów krzemowo-tlenowych i glinowo-tlenowych łączy się ze sobą w powtarzające się nieskończenie w trzech kierunkach sekwencje, tworząc ciągłą sieć przestrzenną o strukturze szkieletowej. Takie powiązanie w pierścieniowe zespoły ułożone w strukturze kryształu zeolitu powoduje powstanie wyjątkowo dużej ilości wolnych przestrzeni, mających postać różnorodnych kanałów i komór. Komory przyjmują zwykle kształt wielościanów (Rysunek 2), wewnątrz których istnieją obszerne wolne przestrzenie (pory). W zależności od typu zeolitu, przyjmują one różne wielkości (typ A: 0,4 [nm], typ X: 0,9 [nm]).

Rys. 2. Przykłady schematów komór zeolitu typu A(a) i typu X(b).

Natomiast systemy kanałów powtarzają się w zależności od symetrii kryształu (Rysunek 3). Na przykład równoległy system kanałów w analcymie (Rysunek 4a) składa się z 4 wiązek kanałów równoległych do trójkrotnych osi sześcianu. System ten jest jednak jednowymiarowy, ponieważ kanały nie przecinają się.

W kanałach i komorach szkieletu zeolitu obecne są kationy i cząsteczki wody. Najczęściej kationy są otoczone zarówno cząsteczkami wody, jaki i atomami tlenu. Na przykład jon Mg znajduje się jedynie w otoczeniu cząsteczek wody, natomiast jony K i Ba z reguły są otoczone atomami tlenu. W warunkach standardowych cząsteczki wody wypełniają całą wolną objętość kanałów i komór struktury zeolitu w ilości stechiometrycznej. Na podstawie objętości wody wydzielonej w czasie ogrzewania można obliczyć objętość wolnych przestrzeni zeolitu. Przykładowo klinoptylolit posiada objętość porów równą 0,34 wody/cm3 kryształu. Woda oddawana jest z zeolitu bez zmiany jego struktury.

Rys. 3. Systemy kanałów w: analcymie (a), mordenicie (b), fojazycie (c),
paulingicie (d), chabazycie (e) i gmelinicie (f).

Rys.4. Rozmieszczenie kationów wymiennych i cząsteczek
wody (puste kółka) w strukturze offretytu.

Podczas ochładzania minerału w środowisku wilgotny: woda zostaje ponownie wchłonięta. Ilość cząsteczek wody zeolitowej przypadających na cząsteczkę minerału waha się w granicach od 1 (analcym, zeolit sodowy) do 34 (zeolit strontowo-wapniowo-potasowo-so­dowy).

Jednak obecność cząsteczek wody w strukturze zeolitów nie sprowadza się jedynie do wypełnienia swobodnych przestrzeni. Jest ona szczególnym stabilizatorem porowatej struktury szkieletu glinokrzemianowego. W kanałach wraz z cząsteczkami wody tkwią także tzw. wymienne kationy metali jedno lub dwuwartościowych – głównie sodu, potasu, wapnia
i baru, które łatwo ulegają reakcji wymiany (Rysunek 4).

Rozmiary wolnych przestrzeni w strukturze zeolitu są tak znaczne, że kationy i cząsteczki wody mogą w nich nie tylko tkwić, ale i swobodnie wędrować pod wpływem czynników fizycznych i chemicznych. Przyjmuje się. że 1g zeolitu długość wszystkich porów osiąga wartość rzędu 200 milionów kilometrów. Woda może być przez minerał oddawana i ponownie wchłaniana, zaś kationy mogą być wymieniane. Zeolity w stanie wysuszonym wykazują własności sorpcyjne, katalityczne i molekularno-sitowe.

O tym, które kationy i cząsteczki mogą wejść do przestrzeni wewnątrz kryształu, a które muszą pozostać na zewnątrz decyduje rozmiar oraz kształt kanałów wewnętrznych. W szkielecie zeolitu część jonów Si (IV), w przeciwieństwie do kryształów kwarcu, zastąpiona jest przez Al (III). Powoduje to ujemny ładunek szkieletu zeolitu, który równoważony jest przez wymienne kationy. Kationy te mogą być wymieniane na drodze wymiany jonowej z dużej ilości związków chemicznych. Minerały o większej zawartości glinu są zwykle hydrofilowe, natomiast zeolity, w których przeważa krzem są hydrofobowe. Własności hydrofilowe są wynikiem niepełnej kompensacji nadmiaru ładunku ujemnego, występującego w zeolitach glinowych (Rysunek 5.)

Rys. 5. Schemat struktury zeolitu naturalnego: a) hydrofobowego, b) hydrofilowego

Fizykochemiczne badania powierzchni niektórych zeolitów wykazały, że charakteryzuje je ujemny potencjał elektrokinetyczny. Na przykład zeolit o nazwie handlowej Purolite MZ-10 przyjmuje w określonych warunkach wartość potencjału równą -122 mV.

Skład chemiczny zeolitów (Tabela 2) determinuje ich zachowanie w określonych warunkach. W środowisku alkalicznym minerały te ulegają rozkładowi-rozpadają się włókniste kryształy zeolitu, z modernitu na przykład może powstać analcym. W środowisku kwaśnym natomiast można całkowicie zdekationować, a następnie zdealuminować zeolit, w konsekwencji otrzymując tylko uwodniony amorficzny szkielet krzemowy, zachowujący jednak wyjściowy kształt kryształu.

Tabela 2
Przeciętny skład chemiczny ukraińskiego klinoptylolitu z kopalni Sokirnica.

Składnik Zawartość [%] Składnik Zawartość [%]
SiO2 69,43 Fe2O3 1,05
Al2O3 13,04 TiO2 0,18
K2O+Na2O 5,24 MnO 0.17
CaO 2,10

3. Występowanie

Powierzchniowe zaleganie zeolitów osadowych, a w związku z tym stosunkowo proste ich wydobycie, stworzyły doskonałe warunki do szerszego ich wykorzystania. Produkcja światowa zeolitów naturalnych na świecie w 1990 roku była szacowana na 800 tys. ton (bez byłego ZSRR). Zasoby globalne nie zostały jeszcze ustalone, wiadomo jednak, że bardzo rozpowszechniane są na obszarach objętych wulkanizmem (Iran, Japonia, Nowa Zelandia i in.).

Zeolity spotyka się w utworach magmowych, metamorficznych i osadowych. Głównymi grupami złóż są osady jezior alkalicznych, solniska i gleby alkaliczne, osady dna oceanów, zzeolityzowane formacje wulkaniczne. Minerały te występują na ogół w niewielkich ilościach, stanowią jednak istotne, a nawet główne składniki zzeolityzowanych tufów, skał ilastych itp. Rodzaj i zawartość zeolitów w głównej mierze zależą od struktury i składu skał otaczających, ich wieku geologicznego, składu wód porowych oraz temperatury.

Eksploatacja złóż tego surowca prowadzona jest w wielu krajach Ameryki, jak np. Stany Zjednoczone z największymi pokładami zeolitów pochodzenia sedymentacyjnego. W Europie krajem eksploatującym pokłady zeolitów na wielką skalę są Węgry. Poza tym przemysł wydobywczy zeolitów jest dobrze rozwinięty w Bułgarii, Słowacji i Jugosławii. Na Ukrainie we wsi Sokirnica wielkość zasobów zakarpackich zeolitów ocenia się na powyżej 1 mld ton. W Polsce natomiast rozległe pokłady iłów zasobnych w klinoptylolit rozpoznano na Dolnym Śląsku i we wschodniej części fiszowych Karpat. Obecnie minerały te nie są jednak wydobywane, a prognostyczne zasoby zeolitonośnych łupków ilastych szacuje się na kilkaset milionów ton, i to głównie klinoptylolitu. Stosunkowo ogromne i bogate w zeolity są osady denne oceanów, lecz pokłady te są dla człowieka jak dotąd niedostępne.

Zasobne złoża zeolitów występujących w ilościach i czystości kwalifikującej je do rozpatrywania jako bogactwo naturalne, tworzy jedynie 8 minerałów: klinon, tylolit, mordenit, ferrieryt, chabezyt, analcym, lomontyt, z czego tylko dwa ostatnie nie znalazły jak dotąd zastosowania. Najbardziej rozpowszechnionym i tworzącym największe zasoby jest zeolit wysokokrzemowy – klinoptylolit należący do grupy z szeregu heulandytu, charakteryzujący się wartością stosunku Si:Al większą od 4 oraz zawartością kationów (Na+K) > (Ca+Ba+Sr). Zeolit ten cechuje się szerszym zasobem specyficznych cech fizykochemicznych, jak: wysoka pojemność sorpcyjna i jonowymienna, selektywność jonowymienna, zdolność molekularno-sitowa, aktywność katalityczna

(szczególnie w formie wodorowej) oraz termostabilność strukturalna w temperaturach do 700-750°C, które to właściwości są wykorzystywane w wielu dziedzinach współczesnej techniki.

4. Kierunki zastosowań zeolitów

Zeolity znalazły olbrzymie zastosowanie w różnych dziedzinach, takich jak: przemysł chemiczny, mikroelektronika, optyka, medycyna, ochrona środowiska i rolnictwo. Największa liczba opisanych dotychczas zastosowań zeolitów jest związana z przemysłem. W budownictwie zeolitonośne tufy można wykorzystać do wyrobu cementu lub jako dodatek do klinkieru portlandzkiego. Zeolity szeroko stosuje się jako nośniki katalizatorów w przemyśle petrochemicznym, przy prowadzeniu m.in. procesów krakingu, alkilacji, uwodorowieniu w przeróbce ropy naftowej i gazu ziemnego. Właściwości adsorpcyjne zeolitów są powszechnie wykorzystywane do osuszania i oczyszczania gazów, np. gazu ziemnego z H2S, metanu z CO2, NxOY, H2S i pary wodnej, a także do rozdziału gazów i węglowodorów. Za pomocą klinoptylolitu można odwadniać alkohole oraz mieszaniny olejowo-freonowe do urządzeń chłodniczych.

Zeolity okazały się „ekologicznie czyste” w porównaniu z zeolitami syntetycznymi, dominującymi w sektorze środków piorących. Wynika to głównie z ich dużej zdolności do szybkiego, preferencyjnego kompleksowania jonów wapnia w roztworach wodnych, w podwyższonej temperaturze. Zeolity sztuczne, zastępujące w środkach piorących tripolifosforanowe wypełniacze zostały poddane krytyce ze względu na zanieczyszczenia kanałów,

rzek i plaż. Jednocześnie trwają intensywne badania nad przydatnością zeolitów naturalnych dla środków piorących.

W przemyśle farmaceutycznym i drogeryjnym klinoptylolit jest dogodnym środkiem polerującym we fluorkowych pastach do zębów oraz lekiem stabilizującym pracę układu trawiennego. Stosowany w postaci tamponu zawierającego zeolit służy do pochłaniania azotu, co pozwala zastąpić butle tlenowe w szpitalach, a nawet podczas wspinaczek wysokogórskich. Szczególnym przypadkiem zastosowania zeolitów jest osuszanie i oczyszczanie powietrza i tlenu w kabinach pojazdów kosmicznych i w maskach, w których oddychają kosmonauci. Niestety, nie wszystkie zeolity można uznać za całkowicie bezpieczne dla zdrowia użytkowników. Należy bowiem wykluczyć z bezpośredniego użycia zeolity o pokroju włóknistym i o sztywnych włóknach, jak np. orionit, któremu ostatecznie przypisano działanie rakotwórcze.

W rolnictwie zeolity znalazły bardzo różnorodne zastosowanie jako dodatki paszowe i nawozowe oraz kondycjonery gleby. Składniki odżywcze dla roślin sadowią się w kanałach struktury zeolitów, co pozwala na powolne przekazywanie ich do gleby i zapobiega zbyt szybkiemu ich wypłukiwaniu. Zdolność jonowymienna i pojemność sorpcyjna naturalnych zeolitów może być również efektywnie wykorzystana przy stosowaniu ich jako nośników pestycydów oraz herbicydów. Zeolity wykorzystano w zapobieganiu eutrofizacji wód stawów rybnych, a także do aeracji kultur rybnych tlenem uzyskanym przy separacji z powietrza.

Szczególnie istotną rolę glinokrzemiany odgrywają w ochronie środowiska. Okazały się one być skuteczne w pochłanianiu tetraetylku ołowiu, trującego związku, składnika gazów spalinowych, klinoptylolit i mordenit zastosowano do usuwania SO2 ze strumieni gazów i dymów z kominów fabrycznych poprzez zeolitowe adsorbery-katalizatory.

W dziedzinie energii odnawialnej zeolity mogą służyć jako wymienniki ciepła. Uczestniczą one bowiem w absorpcji i uwalnianiu ciepła z promieniowania słonecznego użytkowanego zarówno do regulacji temperatury powietrza, jak i grzania wody. Dehydratacja zeolitu w dzień i jego rehydratacja w nocy, połączone z efektem cieplnym, mogą wystarczyć do klimatyzacji domów. Obliczono, że 1 tona zeolitu rozłożona na dachu o powierzchni 19,6 m2 zdolna jest klimatyzować 1 t powietrza. W jednej z niemieckich szkół w 1996 roku zainstalowano 7 ton zeolitu, który będzie magazynował energię cieplną

pobieraną z miejscowej sieci grzewczej w godzinach pozaszczytowych i oddawał ją w godzinach szczytu. Zmagazynowana w ten sposób energia powinna wystarczać do ogrzania budynku o powierzchni 1600 m2 przez około 13 godzin przy temperaturze zewn

zp8497586rq
<span>Jak oczyszczamy powietrze?</span>Urządzenia elektrostatyczne typu PEFO oraz mechaniczne przeznaczone są do oczyszczania powietrza z mgły olejowej, aerozoli i emulsji chłodzących oraz dymów spawalniczych, lutowniczych, oparów oleistych i drobnych pyłów o dyspersji od 0,01 mm. <span>Po co uzdatniać wodę?</span>Woda jest podstawowym czynnikiem istnienia wszelkiego życia w przyrodzie. Bez niej glob ziemski stałby się pustynią. Woda jest ilościowo największym składnikiem ciała człowieka. Dzienne zapotrzebowanie na wodę w warunkach komfortu termicznego wynosi od 2 do 3 litrów. <span>Oczyszczalnie ścieków</span>Osadniki gnilne dwu i trzykomorowe przeznaczone są do oczyszczania ścieków bytowo gospodarczych z kanalizacji pojedynczych lub grupowych obiektów mieszkalnych. Oczyszczanie ścieków odbywa się poprzez zachodzące procesy sedymentacji i flotacji.
Kyplex Cloud Security Seal - Click for Verification